Αν έχετε ήδη δει το βιβλίο Drive My Car, έχετε αγοράσει ένα μπλουζάκι Haruki Murakami/Uniqlo, έχετε παρακολουθήσει μια βιντεοσκοπημένη ξενάγηση στη βιβλιοθήκη του Haruki Murakami, έχετε διαβάσει την άποψη του Murakami για τους γυναικείους χαρακτήρες και έχετε μάθει να εξισώνετε τη διαδικασία της συγγραφής με... λοιπόν... οτιδήποτε, ίσως έχετε διάθεση για περισσότερη ανάγνωση που σχετίζεται με τον Haruki Murakami - ή τουλάχιστον την έχετε εγκρίνει. Ευτυχώς, όπως επεσήμανε χθες το περιοδικό Far Out, ο Μουρακάμι έχει μιλήσει σε συνεντευξιαζόμενους όλα αυτά τα χρόνια για τα πέντε αγαπημένα του βιβλία, και ιδού αυτά, μαζί με τις σκέψεις του (από το New Yorker, τον Guardian, την ομιλία του για την αποδοχή του βραβείου Κάφκα και τις εισαγωγές των μεταφράσεών του):
*
Φ. Σκοτ Φιτζέραλντ, Ο Μεγάλος Γκάτσμπι
"Αν ήμουν αναγκασμένος να επιλέξω μόνο ένα [βιβλίο που σήμαινε τα περισσότερα για μένα], θα επέλεγα τον Γκάτσμπι χωρίς δισταγμό. Αν δεν υπήρχε το μυθιστόρημα του Φιτζέραλντ, δεν θα έγραφα το είδος της λογοτεχνίας που γράφω σήμερα (μάλιστα, είναι πιθανό να μην έγραφα καθόλου, αν και αυτό δεν είναι ούτε εδώ ούτε εκεί)".
*
Ρέιμοντ Τσάντλερ, Ο μακρύς αποχαιρετισμός
"Ο Φίλιπ Μάρλοου είναι η φαντασίωση του Τσάντλερ, αλλά για μένα είναι αληθινός".
"Μεταφράζω ό,τι μου αρέσει να διαβάζω. Έχω μεταφράσει όλα τα μυθιστορήματα του Raymond Chandler. Μου αρέσει τρομερά το στυλ του. Έχω διαβάσει το The Long Goodbye πέντε ή έξι φορές".
*
Φραντς Κάφκα, Το Κάστρο
"Συνάντησα το έργο του Κάφκα όταν ήμουν δεκαπέντε ετών, ήταν το βιβλίο Το Κάστρο. Ήταν ένα μεγάλο, απίστευτο βιβλίο. Ήταν ένα τεράστιο σοκ για μένα. Ο κόσμος που περιέγραφε ο Κάφκα σε εκείνο το βιβλίο ήταν τόσο αληθινός και τόσο εξωπραγματικός ταυτόχρονα, που η καρδιά και η ψυχή μου έμοιαζαν να σχίζονται στα δύο".
*
Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι, Οι αδελφοί Καραμάζοφ
"Οι περισσότεροι συγγραφείς γίνονται όλο και πιο αδύναμοι με την ηλικία. Αλλά όχι ο Ντοστογιέφσκι. Γινόταν όλο και μεγαλύτερος. Έγραψε τους Αδελφούς Καραμάζοφ όταν ήταν πενήντα ετών. Είναι ένα σπουδαίο μυθιστόρημα".
*
J. D. Salinger, Ποιος πιάνει τη σίκαλη
"Είναι μια σκοτεινή ιστορία, πολύ ενοχλητική. Μου άρεσε όταν ήμουν δεκαεπτά χρονών, οπότε αποφάσισα να το μεταφράσω. Το θυμόμουν ως αστείο, αλλά είναι σκοτεινό και δυνατό. Υποθέτω ότι ήμουν διαταραγμένος στα νιάτα μου".
*
Επιπλέον, στην ιστοσελίδα του, ο Μουρακάμι αναφέρει τους Raymond Chandler, Kurt Vonnegut και Richard Brautigan ως τις σημαντικότερες επιρροές του. Καλή ανάγνωση, λάτρεις του Μουρακάμι!
Comments
Post a Comment